Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2016

Τὰ Πτερόεντα δῶρα (1907)

Τὰ Πτερόεντα δῶρα (1907)
ΤΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ ΔΩΡAΞένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως. Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης. Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται. Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν. Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν. Ἐπῆγεν εἰς τὴν καλύβην πτωχοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνὴρ ἔλειπεν ὅλην τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν ταβέρναν. Ἡ γυνὴ ἐπροσπάθει ν᾿ ἀποκοιμίσῃ μὲ ὀλίγον ξηρὸν ἄρτον τὰ πέντε τέκνα, βλασφημοῦσα ἅμα τὴν ὥραν ποὺ εἶχεν ὑπανδρευθῆ.…

“μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο,ενα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου "

" μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο,ενα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου " ANTONIS ARGYROS·ΚΥΡΙΑΚΗ, 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016 ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ Το τέλος του καλοκαιριού πλησιάζει κι εχει έχει τις σταθερές του: Δεκαπενταύγουστος, επιστροφή στην πόλη,το τελος της ανεμελιάς ,εργασία,συνάντηση με τα γνωστά ζητήματα της καθημερινότητας.
Ο “νέος χρόνος” που αρχίζει στην πραγματικότητα την 1η Σεπτεμβρίου (και το νέο εκκλησιαστικό ετος) αρχίζει και όπως ελεγε ο πατέρας μου : “μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο,ενα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου "

θέλω να φύγω, όχι για διακοπές ,για πάντα ......

θέλω να φύγω, όχι για διακοπές ,για πάντα ...... ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ Ο ορισμός, που δόθηκε στον έρωτα, και που όλοι οι ποιητές τον διατύπωσαν με τα δικά του λόγια ο καθένας, είναι ο ακόλουθος: έρωτας είναι η τέχνη του να φευγεις. «Ος κε θεοίς επιπείθηται, μάλα τ’ έκλυον αυτού». Αν ακούς (τα κελεύσματα) των θεών και αυτοί περισσότερο σε ακούν. Ιλιάδα, Α 218Κουράστηκα....δε μου αρέσει σχεδόν τίποτα πια .θέλω να φύγω. Κάποιες φορές σκέπτομαι ότι μεταλλάσσομαι επικίνδυνα. Μόνο να φεύγω θέλω και όσο δε μπορώ, τόσο πιο πολύ το θέλω . Όλα με ενοχλούν εδω. Αυτή η πόλη. Πιο άθλια ,βρώμικη, απάνθρωπη....άσχημη, γκρίζα ,με θόρυβο, ρύπανση ,κάθε μορφής ...άσχημοι άνθρωποι ,αγενείς ,κουρασμένοι, χωρίς καμιά παιδεία και πολιτισμό....μόνο με υπεροψία και μαγκιά, από πάνω στέκει ο Παρθενώνας, για αυτό.....και οι ηλίθιοι καμαρώνουμε.... Ντρέπομαι....σίγουρα θα ντρεποντουσαν κι εκείνοι...οι ένδοξοι πρόγονοι Απέχουμε έτη φωτός, δεν έφτασε απολύτως τίποτα ως εδω.....ανάξιοι να φέρουμε το aγιο όνομα τους.…

η σιωπη και αγαπη

η σιωπη και αγαπη 
Είναι σοφός ο λόγος ότι υπάρχει «τοις πάσι χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν», και «καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» (Εκκλ. γ', 1, 7). Η μεγαλύτερη αρετή είναι η διάκριση με την οποία επιλέγει κανείς τον τρόπο της δράσεως του, ώστε να γίνει ωφέλιμος και αποδοτικός, και όχι «γραφικός».Η ΑΓΑΠΗ λοιπόν είναι το καλύτερο όπλο για τον πόνο ,η αγάπη που είναι απαραίτητη πηγή ζωής και φάρμακο για κάθε κακό. Ρώτησε κάποιος έναν ασκητή εάν έπρεπε να ξυπνήσει κάποιον που κοιμόταν κατά την διάρκεια της ιεράς Ακολουθίας. Και εκείνος απήντησε ότι αυτός θα προτιμούσε να βάλει τα γόνατα του, για να αναπαυθεί καλύτερα

"Και καπνόν αποθρώσκοντα!..."

"Και καπνόν αποθρώσκοντα!..." 

Ζούμε μια φοβερή εποχή ,κάθε μέρα μετράμε απώλειες,χάνουμε τους φίλους μας,την ζωή που χτίσαμε με μόχθο,τις μικρές καθημερινές χαρές,την ελπίδα για ενα μεγάλο ταξείδι, χάσαμε τις προσδοκίες μας ,την ελπίδα για την βελτίωση της δουλειάς μας,την σύνταξη μας ,έχουμε για την ώρα την υγειά μας και προσωπικά το σπιτάκι στο χωριό.Τι άλλο να θέλει κανείς ; [«αυτάρ Οδυσσεύς, ιέμενος και καπνόν αποθρώσκοντα νοήσαι ης γαίης, θανέειν ιμείρεται», Ομ. Οδ. Α΄, 58)]