180 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

180 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

" Το πανεπιστήμιο υπάρχει και θριαμβεύει 180 χρόνια"

Η ιδέα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών ανήκε στον Ιωάννη Καποδίστρια και η υλοποίηση της στον βασιλιά Όθωνα. Ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 14 Απριλίου του 1837 και εγκαινιάστηκε στις 3 Μαΐου του ίδιου χρόνου. Πρωτοστεγάστηκε στην κατοικία του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη, επί της οδού Θόλου, στη βορειοανατολική πλευρά της Ακρόπολης. Ήταν το πρώτο Πανεπιστήμιο, όχι μόνο του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους Το «Αθήνησιν Πανεπιστήμιο», υπήρξε το πρώτο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα στη σύγχρονη εποχή και μοναδικό για πολύ καιρό στη Χερσόνησο του Αίμου, μετά την κατάργηση της «Ιονίου Ακαδημίας» το 1865 .
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε προφητεύσει όταν κτιζόταν το πανεπιστήμιο ότι «το σπίτι τούτο ‘δώ θα φάει το σπίτι εκείνο» και εννοούσε το παλάτι και την Αυλή του Όθωνα με τον αυταρχισμό των οποίων θα ερχόταν σύντομα σε ρήξη το Πανεπιστήμιο ως φορέας καινοτόμων ιδεών και αντιλήψεων.

Το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών θεμελιώθηκε το 1839, βάσει σχεδίων του Δανού αρχιτέκτονα Hans Christian Hansen (1803-1883), ο οποίος, χωρίς να απομακρυνθεί από τις βασικές αρχές του κλασικισμού, δημιούργησε μια σύνθεση η οποία συνδυάζει τη μεγαλοπρέπεια του μνημείου με την απλότητα της ανθρώπινης κλίμακας, υποδηλώνοντας μια απόπειρα προσαρμογής στο τοπικό περιβάλλον Τον Νοέμβριο του 1841 το ίδρυμα μεταφέρθηκε στο κτίριο που γνωρίζουμε σήμερα, έργο του Δανού αρχιτέκτονα Hans Christian Hansen με διακόσμηση του ζωγράφου Karl Rahl, ενώ στο οίκημα Κλεάνθη στεγάζεται πλέον το Μουσείο του Πανεσπιτημίου. Το Οθώνειον Πανεπιστήμιον αποτελούνταν από τέσσερις σχολές αρχικά: Θεολογίας, Νομικής, Ιατρικής και Τεχνών (η οποία περιλάμβανε τότε τις Εφαρμοσμένες Επιστήμες και τα Μαθηματικά).
Σήμερα το Πανεπιστήμιο Αθηνών αποτελεί ένα σύγχρονο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα με 2.200 μέλη διδακτικού προσωπικού, 1.210 διοικητικά στελέχη, περίπου 110.000 προπτυχιακούς φοιτητές και 12.000 μεταπτυχιακούς, 33 Τμήματα, 99 Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών, 241 Εργαστήρια, 66 Κλινικές (ανεπτυγμένες σε 4 Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία, τα 2 αμιγή, και σε αρκετά Νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας), 6 μεγάλες Κεντρικές Βιβλιοθήκες και πολλά νέα σύγχρονα αναγνωστήρια, καταλαμβάνει σημαντική θέση στην έρευνα και την παραγωγή νέας γνώσης ανάμεσα στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης και υψηλή θέση στη διεθνή κατάταξη των καλύτερων πανεπιστημίων. Σε παγκόσμιο επίπεδο το Πανεπιστήμιο Αθηνών κατατάχθηκε στην 177η θέση των 200 καλύτερων πανεπιστημίων στο κόσμο για το 2009, ενώ το 2008 έλαβε τη 200, σύμφωνα με τον δείκτη του περιοδικού Times Higher Education, ενώ ο δείκτης Academic Ranking of World Universities το κατατάσσει στις θέσεις 200-300 για το 2008.

ΑΝΤΩΝΗΣ Π. ΑΡΓΥΡΟΣ


ΠΗΓΗ:http://www.chronosmag.eu/index.php/...
“Το Πανεπιστήμιο Αθηνών και η ιστορία του (1837-1937)”
Κώστας Γαβρόγλου, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Χάιδω Μπάρκουλα
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2014
Σελίδες 416, σχήμα 21 Χ 29, ISBN 978-960-524-413-2

Τὰ Πτερόεντα δῶρα (1907)

 

Τὰ Πτερόεντα δῶρα (1907)

ΤΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ ΔΩΡA

Ξένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως.

Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης. Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται.

Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν. Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν.

Ἐπῆγεν εἰς τὴν καλύβην πτωχοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνὴρ ἔλειπεν ὅλην τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν ταβέρναν. Ἡ γυνὴ ἐπροσπάθει ν᾿ ἀποκοιμίσῃ μὲ ὀλίγον ξηρὸν ἄρτον τὰ πέντε τέκνα, βλασφημοῦσα ἅμα τὴν ὥραν ποὺ εἶχεν ὑπανδρευθῆ. Τὰ μεσάνυχτα ἐπέστρεψεν ὁ σύζυγός της· αὐτὴ τὸν ὕβρισε νευρικὴ μὲ φωνὴν ὀξεῖαν, ἐκεῖνος τὴν ἔδειρε μὲ τὴν ράβδον τὴν ὀζώδη, καὶ μετ᾿ ὀλίγον οἱ δύο ἐπλάγιασαν χωρὶς νὰ κάμουν τὴν προσευχήν των, καὶ ἤρχισαν νὰ ροχαλίζουν μὲ βαρεῖς τόνους. Ἔφυγεν ἐκεῖθεν ὁ Ἄγγελος.

Ἀνέβη εἰς μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ἦσαν ἐκεῖ πολλὰ δωμάτια μὲ τραπέζας, κ᾿ ἐπάνω των ἔκυπτον ἄνθρωποι μετροῦντες ἀδιακόπως χρήματα, παίζοντες μὲ χαρτία. Ὠχροὶ καὶ δυστυχεῖς, ὅλη ἡ ψυχή των ἦτο συγκεντρωμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν ταύτην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον μὲ τὰς πτέρυγάς του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος.

Εἰς τὸν δρόμον συνήντησε πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλους ἐξερχομένους ἀπὸ τὰ καπηλεῖα, οἰνοβαρεῖς, καὶ ἄλλους κατερχομένους ἀπὸ τὰ χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινὰς εἶδε ν᾿ ἀσχημονοῦν, καὶ τινὰς ἤκουσε νὰ βλασφημοῦν τὸν Ἁι-Βασίλην ὡς πταίστην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε μὲ τὰς πτέρυγας τὰ ὦτα, διὰ νὰ μὴν ἀκούῃ, καὶ ἀντιπαρῆλθεν.

Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ πρωία τῆς πρωτοχρονιᾶς, καὶ ὁ Ἄγγελος διὰ νὰ παρηγορηθῇ, εἰσῆλθεν εἰς μίαν ἐκκλησίαν. Ἀμέσως πλησίον τῆς θύρας εἶδεν ἀνθρώπους νὰ μετροῦν νομίσματα, μόνον πὼς δὲν εἶχον παιγνιόχαρτα εἰς τὰς χεῖρας· καὶ εἰς τὸ βάθος, ἀντίκρυσεν ἕνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμοὺς καὶ ἐπιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἄλλοι μερικοὶ ἔψαλλον μὲ πεπλασμένας φωνάς: Τὸν Δεσπότην καὶ ἀρχιερέα!

Ὁ Ἄγγελος δὲν εὗρε παρηγορίαν. Ἐπῆρε τὰ πτερόεντα δῶρά του ― τὸ ἄστρον τὸ προωρισμένον νὰ λάμπῃ εἰς τὰς συνειδήσεις, τὴν αὔραν, τὴν ἱκανὴν διὰ νὰ δροσίζῃ τὰς ψυχάς, καὶ τὴν ζωήν, τὴν πλασμένην διὰ νὰ πάλλῃ εἰς τὰς καρδίας, ἐτάνυσε τὰς πτέρυγας, καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὰς οὐρανίας ἁψῖδας.

(1907)ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
ΑΠΑΝΤΑ
ΤΟΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ν. Δ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΟΣ
ΑΘΗΝΑ 1985
Σελ. 191-192

ΠΡΟΤΡΟΠΗ

  

  

ΠΡΟΤΡΟΠΗ Μια φορά μονάχα μπορείς να δεις τον ήλιο τ’ απομεσήμερο.1/2/1999 11:53:54 πμ

“μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο,ενα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου "

" μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο,ενα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου "

ANTONIS ARGYROS·ΚΥΡΙΑΚΗ, 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016

ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το τέλος του καλοκαιριού πλησιάζει κι εχει έχει τις σταθερές του: Δεκαπενταύγουστος, επιστροφή στην πόλη,το τελος της ανεμελιάς ,εργασία,συνάντηση με τα γνωστά ζητήματα της καθημερινότητας.

Ο “νέος χρόνος” που αρχίζει στην πραγματικότητα την 1η Σεπτεμβρίου (και το νέο εκκλησιαστικό ετος) αρχίζει και όπως ελεγε ο πατέρας μου : “μέτρησε σ' αυτόν τον Αύγουστο,ενα ακόμα καλοκαίρι της ζωής σου "

θέλω να φύγω, όχι για διακοπές ,για πάντα ......

θέλω να φύγω, όχι για διακοπές ,για πάντα ......

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ

• Ο ορισμός, που δόθηκε στον έρωτα, και που όλοι οι ποιητές τον διατύπωσαν με τα δικά του λόγια ο καθένας, είναι ο ακόλουθος: έρωτας είναι η τέχνη του να φευγεις. «Ος κε θεοίς επιπείθηται, μάλα τ’ έκλυον αυτού». Αν ακούς (τα κελεύσματα) των θεών και αυτοί περισσότερο σε ακούν. Ιλιάδα, Α 218
• Κουράστηκα....δε μου αρέσει σχεδόν τίποτα πια .θέλω να φύγω. Κάποιες φορές σκέπτομαι ότι μεταλλάσσομαι επικίνδυνα. Μόνο να φεύγω θέλω και όσο δε μπορώ, τόσο πιο πολύ το θέλω .
• Όλα με ενοχλούν εδω. Αυτή η πόλη. Πιο άθλια ,βρώμικη, απάνθρωπη....άσχημη, γκρίζα ,με θόρυβο, ρύπανση ,κάθε μορφής ...άσχημοι άνθρωποι ,αγενείς ,κουρασμένοι, χωρίς καμιά παιδεία και πολιτισμό....μόνο με υπεροψία και μαγκιά, από πάνω στέκει ο Παρθενώνας, για αυτό.....και οι ηλίθιοι καμαρώνουμε.... Ντρέπομαι....σίγουρα θα ντρεποντουσαν κι εκείνοι...οι ένδοξοι πρόγονοι Απέχουμε έτη φωτός, δεν έφτασε απολύτως τίποτα ως εδω.....ανάξιοι να φέρουμε το aγιο όνομα τους.....
• Ντρέπομαι.....για όλα ,για όλους.... και κυρίως για μένα ,θέλω να φύγω.....μακριά από όλους.... Θα θελα να μπορώ να πάω σπίτι μου στο χωρίο μου ,στην θάλασσα μου, στον Λιάκκα, ,ν ανηφορίζω στα «Βασατα» να «τα λέω στους δικούς μου».....να χαίρομαι τη θάλασσα και το πράσινο....όσο έχει μείνει ,να βλέπω την Αρμυρίθρα και όλα τα όμορφα κομμάτια της ζωής μου, το χειμώνα....τότε που φεύγουν όσοι εκμεταλλεύονται τον τόπο και μένουν όσοι τα αγαπούν, να πηγαίνω στο χωριό μου.....να ναι το βουνό μας ο ΑΊΝΟΣ με χιόνι....να κρύβει το καμένο....να έρχομαι και να ξαναφεύγω..... να θυμάμαι που γεννήθηκα που μεγάλωσα.......θέλω λίγη ηρεμία ,λίγη οργάνωση....λίγη βαρεμάρα ....όπως θα πουν πολλοί... θέλω όμως να νιώθω άνθρωπος κάθε μέρα και ότι περιτριγυρίζομαι από ανθρώπους που αγαπούν ανεπιτήδευτα και ψεύτικα και όχι ανθρωπάκια...που δεν ξέρουν τίποτα και κάνουν ότι τα ξέρουν όλα, γέμισε ο τόπος ακαθαρσίες και αντί να κλείνουν τις μύτες τους όλοι παίρνουν και από μια βαθιά ανάσα...είναι παντού......στην τηλεόραση ,στους δρόμους ,μπροστά μας.....άτομα που βρωμίζουν τα πάντα με την παρουσία τους, την δήθεν κουλτούρα τους ,το εγώ τους...
• Όσο μένω ....φοβάμαι ότι θα τους μοιάσω....φοβάμαι ότι θα συνηθίσω....και ίσως κάποια στιγμή δε θα με ξεχωρίζω....θέλω να φύγω....μακάρι να μπορούσα να φύγω..... «...ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ...» (Οδύσσεια, α, στ. 57 κ.π.)
• Θυμάμαι τώρα εδώ πως ήσουν το φθινόπωρο που μας πέρασε. Ήσουν το” γκρίζο μπερεδάκι” και η καρδιά η δίχως έννοια.
• Ξιφομαχούσανε στα μάτια σου οι φλόγες του δειλινού και πέφτανε τα φύλλα στα νερά της ψυχής σου.

θέλω να φύγω όχι για διακοπές για πάντα...

η σιωπη και αγαπη

η σιωπη και αγαπη 

Είναι σοφός ο λόγος ότι υπάρχει «τοις πάσι χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν», και «καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» (Εκκλ. γ', 1, 7). Η μεγαλύτερη αρετή είναι η διάκριση με την οποία επιλέγει κανείς τον τρόπο της δράσεως του, ώστε να γίνει ωφέλιμος και αποδοτικός, και όχι «γραφικός».Η ΑΓΑΠΗ λοιπόν είναι το καλύτερο όπλο για τον πόνο ,η αγάπη που είναι απαραίτητη πηγή ζωής και φάρμακο για κάθε κακό. Ρώτησε κάποιος έναν ασκητή εάν έπρεπε να ξυπνήσει κάποιον που κοιμόταν κατά την διάρκεια της ιεράς Ακολουθίας. Και εκείνος απήντησε ότι αυτός θα προτιμούσε να βάλει τα γόνατα του, για να αναπαυθεί καλύτερα

"Και καπνόν αποθρώσκοντα!..."

"Και καπνόν αποθρώσκοντα!..." 

Ζούμε μια φοβερή εποχή ,κάθε μέρα μετράμε απώλειες,χάνουμε τους φίλους μας,την ζωή που χτίσαμε με μόχθο,τις μικρές καθημερινές χαρές,την ελπίδα για ενα μεγάλο ταξείδι, χάσαμε τις προσδοκίες μας ,την ελπίδα για την βελτίωση της δουλειάς μας,την σύνταξη μας ,έχουμε για την ώρα την υγειά μας και προσωπικά το σπιτάκι στο χωριό.Τι άλλο να θέλει κανείς ; [«αυτάρ Οδυσσεύς, ιέμενος και καπνόν αποθρώσκοντα νοήσαι ης γαίης, θανέειν ιμείρεται», Ομ. Οδ. Α΄, 58)]